اشتباه ما:حرف میرحسین را جدی نگرفتیم

رسانه شمائید

رای ما کجاست :

امروز ما سبزها کمی گیج شده بودیم. امروز 22 بهمن ماه را می گویم .چرا؟ برای اینکه خارج نشین ها مثل همیشه بدون اینکه تحلیلی دقیق از فضای کشور داشته باشند ،برای مان نسخه پیچیدند برای اینکه حرف هوشمندانه میرحسین موسوی را جدی نگرفتیم که باید با هویت واقعی خودمان به صحنه تظاهرات برویم. البته حرفهایم اصلا معنی این را نمی دهد که این روز برای ما دستاوردی نداشت.واقعیت این است که که ما سبزها در این روز با وجود جمعیت بی شمارمان گیج شده بودیم و تنها با شناختن یکدیگر ذوق زده می شدیم و از لحاظ روانی روحیه می گرفتیم . پس بیایید این دفعه هویت خودمان را پنهان نکنیم ما سبز هستیم و به سبز بودن مان افتخار می کنیم .

رای ما کجاست :

امروز ما سبزها کمی گیج شده بودیم. امروز 22 بهمن ماه را می گویم .چرا؟ برای اینکه خارج نشین ها مثل همیشه بدون اینکه تحلیلی دقیق از فضای کشور داشته باشند ،برای مان نسخه پیچیدند که با نمادهای خودمان در صحنه حاضر نشویم ،گفتند که هویت مان را پنهان کنیم و خودمان را شبیه دولتی ها کنیم ! برای اینکه حرف هوشمندانه میرحسین موسوی را جدی نگرفتیم که باید با هویت واقعی خودمان به صحنه تظاهرات برویم.

البته حرفهایم اصلا معنی این را نمی دهد که این روز برای ما دستاوردی نداشت یا اینکه ما قادر بودیم پس از ماه ها سازماندهی حکوت،قدرت ،پول و آزادی شان با دست خالی مقابله کنیم. یادمان نرود که برگزاری تظاهرات دولتی در همه کشورهای دیکتاتوری سابقه طولانی دارد . همه این حکومت ها بارها با وجود میلیونها ناراضی توانسته اند حتی در آستانه فروپاشی شان با سازماندهی که ناشی از در دست داشتن منابع قدرت و ثروت است قادر به برگزاری چنین تظاهرات هایی شوند. تجربه های شوروی ،آمریکای لاتین و اروپای شرقی را حتما همه در خاطر داریم . همه اینها را می دانم و این را هم خوب می دانم که با همه امکانات محدودمان خوش درخشیدیم .

اما فقط کمی از مشاهداتم می نویسم :اینکه ما سبزها در این روز برخلاف همه این چند ماه گیج شده بودیم . چرا که برخی از خارج نشنیان به ما توصیه کردند تا با هویت غیرواقعی مان به میدان آزادی برویم. شاید گفتن اینها فقط به کسب تجربه های سبزمان کمک کند و از این به بعد گول افسانه هایی را که در گوش مان می خوانند خیلی زود نخوریم . در مترو نشسته بودم که نگاه سرگردان چند زن را دیدم . شاید لحظه ای مچ بند سبزم را دیدند که از دور برایم علامت پیروزی شان را نشان دادند و بعد وقتی من انگشتانم را برای شان بالا بردم خوشحال شدند و زنان دیگری نیز نشانه پیروزی به من نشان دادند .وقتی با هم به نزدیکی میدان آزادی رسیدیم همه گیج بودند. اینکه آیا باید وارد جمعیت تظاهر کنندگان دولتی بشوند یا نه ؟

هنوز چند قدمی نرفته بودیم که مردی در گوشم گفت:" زود از اینجا دور شوید جمعیت ما را هم به پای خوشان می نویسند اینجا پر از سبز است اما سر و شکل شان را نمیشناسی. "

چند قدم دیگر به راهم ادمه دادم. پسری در گوش دوستش زمزمه می کرد :" وای اگر ما را بشناسند همین جا می کشندمان جیبهایم پر از عکس های موسوی است برویم چند عکس آقای خامنه ای را بگیریم تا به ما شک نکنند . "

گروههای مختلف زنان و مردان به هم می گفتند :ما هم سبز هستیم ،اما گفته بودند نماد سبز نیاوریم .دلمان نمی خواهد جزو دولتی ها محسوب شویم .

برای اینکه خودشان را از دولتی ها جدا کنند ،می خواستند به طرف پیاده روها فرار کنند اما پیاده روها را با داربست مسدود کرده بودند .شاید این جوری می خواستند همه را مجبور کنند در خیابان باشند

غرفه های پخش عکس رهبری و پرچم ایران در تمام خیابانهای منتهی به میدان آزادی مستقر بود.

با سرعت خودم را از جمعیت جدا کردم.خیلی سریع از خیابان های فرعی که حالا پر از سبزهایی شده بود که سعی می کردند خود را خیلی زود از صحنه تظاهرات دولتی دور کنند دوباره به ایستگاه مترو برگشتم . تا به میدان صادقیه تهران بروم. جایی که حداقل می دانستم سبزها را می توانم ببینم. چند زن چادری و بچه کوچک در مترو بودند زن چادری رو به من گفت ": اصلا در جاهایی غیر از میدان اجازه ایستادن به کسی را نمی دهند دلم هم نمی خواهد در جمع دولتی ها باشم و حضورم مصادره شود، پس ترجیح می دهم به خانه بروم ."

دختر بچه کوچک اش که روسری صورتی رنگی به سر داشت آرام پرسید شما راست هستی یا چپ ؟که پاسخ دادم :من سبزم. با خوشحالی لبخند زد و گفت :"ماهم سبزیم ."

این گونه بود که ما سبزها در این روز با وجود جمعیت بی شمارمان گیج شده بودیم و تنها با شناختن یکدیگر ذوق زده می شدیم و از لحاظ روانی روحیه می گرفتیم . پس بیایید این دفعه هویت خودمان را پنهان نکنیم ما سبز هستیم و به سبز بودن مان افتخار می کنیم .

منبع:

http://www.rayemakojast.com/spip.php?article152