در روزی که قرار بود مظهر آزادی نظام جمهوری اسلامی باشد، تهران در محاصره چکمهپوشها قرار گرفت و نماد آزادی در میدان آزادی محصور شد مبادا که سبزپوشی به درون آن راه یابد. خبرنگاران خارجی که در سالهای پیش از این ۲۲ بهمن را از درون خیابان های انقلاب و آزادی گزارش می کردند و به میان مردم می رفتند تا پیام استقلال خواهی و آزادی طلبی ملت را به گوش دنیا برسانند این بار درون همین حصارهای میدان آزادی محبوس شدند و به آنها تاکید شد که جز سخنان احمدی نژاد حق مخابره خبری دیگر از تظاهرات کنندگان را ندارند.
خیابان های منتهی به خیابان آزادی در کنترل نیروهای امنیتی بی شماری قرار گرفت که توگویی آمده بودند تا سبزپوشی را از درون این حصارهای سفت و محکم به
درون جوشش خروشان ملت ایران راه ندهند؛ آنها هم می ترسیدند که اگر نمادی از سبزها برافراشته شود نمادهای دیگر هم خود به خود تولید خواهند شد!
درون جوشش خروشان ملت ایران راه ندهند؛ آنها هم می ترسیدند که اگر نمادی از سبزها برافراشته شود نمادهای دیگر هم خود به خود تولید خواهند شد!
وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی برای اولین بار در طول تاریخ انقلاب به فعالین سیاسی هشدار می دادند که مبادا در روز ۲۲ بهمن در خیابان آزادی حاضر شوند و در جشن پیروزی انقلاب شرکت کنند. شیشههای اتوموبیل مهدی کروبی را شکستند، بر بانوی سبز ایران، زهرا رهنورد، ناجوانمردانه تاختند، میرحسین موسوی را اجازه حضور در راهپیمایی ندادند و از خاتمی هم خواستند تا صحنه را ترک کند. اینان از چه میترسیدند وقتی از این بزرگان اصلاحطلب و طرفداران سبزپوششان میخواستند که به میان ملت نروند؟ از کدام پیام آنها هراس داشتند و بر چه اندیشهای حکم تکفیر می زدند؟ آن هم در سالگرد انقلاب؛ سالگرد گرامیداشت آزادی و استقلال ملت و در روزی که سران اصلاح طلب همه را به حضور در میدان فرا خوانده بودند تا یاد جمهوری اسلامی را گرامی بدارند.
تا روزهای پیش از ۲۲ بهمن ستون ارعاب دولت با هماهنگی دادگاههای فرمایشی حکم به اعدام و تکفیر میداد، از محارب سخن میگفت که بوق زده است و اساماس و ایمیل فرستاده است. ابایی هم نداشت که همه بدانند از حضور ملت در خیابان وحشت دارند و از این میترسند که سبزها باز هم خواب خوش بامداد رحیل آنان را ناخوش کند.
اما اگر تمام این کارها، تمام این تهدیدها و تطمیعها، تمام این بگیر و ببندها، تمام این محدودیتها و تحدیها منجر به آن شود که سبزها حضور کمرنگ تری داشته باشند برای دولتی که رای خود را نه از ملت که از خواست معدودی در حاکمیت گرفته است می ارزد که ۲۲ بهمن را مسخ کند و بر ضد خود تبدیل نماید مبادا که سبزپوشی در میان سخنان رئیس دولت کودتا بانگ الله اکبر سر دهد و معترض رای ملت شود.
اگر خواباندن شبانه نیروهای خودی در میدان آزادی و نشان دادن آنان در بامداد ۲۲ بهمن که به تمجید از احمدی نژاد می پردازند پیروزی احمدی نژاد و دولت کودتا و حاکمیت حامی کودتا است، اما این کار نفی مسیر همیشگی سالگرد ۲۲ بهمن هست. ۲۲ بهمنی که در هر سال با حضور خودجوش مردم شکل میگرفت و نه با پرکردن شبانه میدان آزادی؛ هیچ گاه در تاریخ انقلاب سابقه ندارد که ۲۲ بهمن باعث محاصره کردن میدان آزادی توسط یونیفرم پوشان نیروی انتظامی شود و هیچ گاه باز هم سابقه نداشت که شهر در محله به محبه و خیابان به خیابان تحت کنترل نیروهای امنیتی قرار گیرد.
شکست و پیروزی سبزها یا کودتاگران در سالگرد ۲۲ بهمن را باید از این منظر نگریست. از منظری که از این به بعد در هر گرامیداشتی از تاریخ انقلاب، تهران را به پادگان نظامی تبدیل می کند و خبرنگاران خارجی را محصور سخنان نماینده دولت مینماید. راهی که اگر یکی، دو بار هم جواب دهد هیچ امیدی نیست که هیمشه جوابی داشته باشد. خواست تاریخی مطالبات مردم ایران بر ازادی خواهی و استقلال طلبی این ترفند دولت کودتا را نیز سرکوب می کند. تا کی میتوانند بکوبند و ببرند و بتازند؟ تا کی می توانند حلقه های سبزپوش را از حضور در خیابان ها بازدارند، گیرم که در روز بهمن با خیابانها بازی کردند و زمین تهران را به اسارت گرفتند، با آسمان تهران و فریادهای الله اکبر مردم آن چه میکنند. وعده خدا پیروزی صالحان و بازگشت "حق" است؛ زمانی که "باطل" می رود.
منبع:
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر شما بلافاصله منتشر خواهد شد. این بلاگ خبری، امکانات اندکی دارد و براساس اعتماد و خودکنترلی اداره میشود. لطفا از موضوع خارج نشوید و خویشتندار باشید.