م.ج
این روزها در گوشه و کنار جنبش سبز هنوز از جانب برخی گروههای موج سوار ترغیب به برندازی و هدایت جنبش بسوی انقلابی دیگر تنها راه نجات به نظر میرسد. عده ای از این جمعیت از گروههای سلطنت طلب میباشند که نقشه راه اشان در سی سال گذشته راه به جایی نبرد و چاره ای جز موج سواری ندارند. عده ای دیگر نیز از گروههای مختلف که ریسک دگرگونی ساختاری و "انقلاب" دیگری را تنها راه مییابند. برای این عده از سبزها، نگرشی عمیق به نتیجه انقلابهای گذشته در ایران براحتی بوقوع پیوستن حرکتی "مدرن تر" از "برندازی" را ضروری مینمایاند.
حرکت تکاملی هر انقلابی به سوی رفرم اجتناب ناپذیر است. این دگردیسی با نوسان سرعت و زمان و با درک شرایط اجتماعی و سیاسی هر صحنهای همیشه درحال حرکت است. انقلابهای چند قرن گذشته حامل تجربه برای جا انداختن اعتراضات مسالمات آمیز در چند دهه گذشته بوده اند. این سیر تکاملی به سادگی از تجربه هرانقلاب که در بطن هدف جایگزینی زیر و روی هر نظامی و حفظ قدرتی تازه بدست آورده را دارد، به وقوع میپیوندد. در روند حفظ این قدرت جدید، هر شکلی از حکومت بوسیله طیفهای مختلف انقلابی امکان پذیر است که در مورد ایران در هر دو انقلاب به دیکتاتوری انجامیده است. جنبش سبز بر آمده از وقوع دو انقلاب آزادیخواهانه و تجربه ناکام این دو دگرگونی بوجود آمده است. ناکام از این جهت که اگر انقلاب اول فرصت "تجربهای" از گذشتگان را در چنته نداشت، انقلاب دوم این فرصت را برای حفظ ساختار دمکراتیک و اصلاح قانون اساسی قبلی از مردم گرفت و آنها را بسوی قانونی جدید ولی تجربه نشده سوق داد. نتیجه، سی سال تلاش، مبارزه، فداکاری برای تثبیت مطالبات ثبت شده در انقلاب مشروطیت صد سال پیش، که هنوزهم بدست نیاورده ایم!
اما کوتاهی از درک تجربیات گذشته، در این زمان، سر در گمی سیاسی طرفداران "انقلابی دیگر" را به نظر میرساند. به زبانی ساده، انقلابیای که در یک مسیر تکاملی در صد سال گذشته در ایران رفرمیست نشده، مشغول در جا زدن است. تنها راه امید به سوی آزادی که در روح قانون اساسی فعلی قرار دارد، حرکت بسوی تثبیت و اجرای تمامی آن است. در این قانون حتّی راهکار حذف و اضافه به اصول آن و "رفراندم" برای تغییر کلی آن نیز پیشبینی شده است. با گذشت هشت ماه از انتخابات، نخبه های "انقلابیهای جدید" از این بینیش برخوردارند که حکومت ایستاده و فعلا خیال نشستن ندارد. از این رو، تنها اهرم جنبش سبز و با همکاری تمام اجزا آن، خلع سلاح "خشونت" طرف مقابل است. این مهم، از طریق "انقلاب دیگری" به نفع مردم ایران نیست و در بهترین حالت جنگ داخلی از هزینههای مطمئن آن خواهد بود. اما پیروزی از طریق یک جنبش رفرمیست مسالمت آمیز، به تغییرات ساختاری مسالمت آمیزتری در آینده ایران مینجامد.
خواست بدنه جنبش سبز رفرم و اصلاح میباشد. شعار مطرح شده برای ۲۲ بهمن به خوبی این پیام را حتّی به گوش انقلابیهای اخیر میرساند:
جمهوری اسلامی، آزاد باید گردد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر شما بلافاصله منتشر خواهد شد. این بلاگ خبری، امکانات اندکی دارد و براساس اعتماد و خودکنترلی اداره میشود. لطفا از موضوع خارج نشوید و خویشتندار باشید.