به آخر هر سال که نزدیک میشویم ناخودآگاه ذهن ما خاطرات یکساله را مرور میکند، امسال هیچ کس خوشحال نبود چه آنان که شهید رای شدند چه آنان که شهید اعتراض شدند و چه آنان که ناجوانمردانه کشتند. امسال همه چیزش بد بود همه چیزش!
مردمی دل شکسته که با امید نظاره گر خیمه شب بازی شدند، مردمی که صادقانه و چه نجیبانه دل های خود را صاف کردند برای یک آغازی دیگر، برای یک فردای بهتر برای خود و فرزندانشان که شاید این قدم کوچک سر آغاز روحیه از دست رفته مردمی خسته باشد آمدند. همه آمدند از خودی، غیر خودی، تحریمی و آنان که سی سال از این نظام دل چرکین بودند. همه برای گشایش راه سبز امید هم قدم شدند. اما چه شد که امسال به کام همه تلخ شد.
آنان که رای هایشان را دزدیدند، دلگرفته به خیابان آمدند برای اعتراض، جواب راهپیمایی سکوتشان را که همه دیدید که چه تلخ گذشت. اما آنان که پیروز این انتخابات نمایشی شدند هم کامشان را اعتراض مردم تلخ کرد تا جایی که رهبر انقلاب را از معظم بودن به سقوط و از فصل الخطاب بودن به کنج کشاند و آنچنان گفت که آبروی سی ساله نظام اسلامی از دست رفت!
آری امسال برای همه تلخ بود ولی اگر بگویند که چه زمانی مردم ایران از هر حزب و گرایش و طبقه ای باهم متحد شدند و بر ظلم قیام کردند، همه به اتفاق خواهند گفت سال ۱۳۸۸ . شاید سقوط نظام را همه در شکسته شدن عملی و حقیقی و عینی در کشور مشاهده میکنند اما شکست نظام زمانی بود که توده ای ، سلطنت طلب ، منافق ، اصولگرا ، اطلاح طلب و در یک کلام همه مردم از پیرمردهای مسجدی و بانوان چادر به سر تا جوانهای امروزی و دخترهای شیک پوش با هم رنگ سبز را نماد اتحاد خود خواندند . سال ۱۳۸۸ سبز ترین سال همه عمر ما ایرانیها خواهد بود و سیاهترین سال دشمنان این ملت بزرگ، نجیب ، دوست داشتنی و قهرمان.
یادتان باشد که امسال تازه ما با هم متحد شده ایم و نبرد را آغاز کردهایم، اگر میبینید که تجمعاتمان را سرکوب میکنند و اجازه نمیدهند ما سبز باشیم و بعد دم از پیروزی میزنند که فتنه سبز به پایان راه رسیده است و نسخه بعد از فتنه منتشر میکنند، باید بدانند که اعتراض سرکوب میشود ولی نارضایتیها به روی هم انباشته میشود و ناراحتی ها و نا امیدیها در کل بدنه کشور گسترش میابد و خود را آماده یک انفجار میکند و آنگاه است که کوچکترین اشتباه دیگر از این نظام پر اشتباه همانند کبریتی است بر این بشکه باروت داغ! آنگاه است که صدای مهیب زمین خوردن زانوهای نظام را حتی رهبری هم که خود را به کری زده میشنود و میگوید کاش آنها را اقناع کرده بودیم تا توان رفع یک بحران دیگر را داشتیم.
نگاه کنید در این ۸ ماه تمام بدنه نیروهای امنیتی و سپاهی فرسوده شده است و خستگی آنها را دیوانه کرده است، حال اگر یک بحران دیگر بر سر راه این ملت بیاید دیگر این نیروهای فرسوده توان مقابله با خشم انباشته شده این مردم را ندارند.
منبع:
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر شما بلافاصله منتشر خواهد شد. این بلاگ خبری، امکانات اندکی دارد و براساس اعتماد و خودکنترلی اداره میشود. لطفا از موضوع خارج نشوید و خویشتندار باشید.